სექსუალური აქტივობა ქცევის ის მანერაა, რომლითაც ადამიანი საკუთარ სექსუალობას გამოხატავს. ეს გამოხატულება სხვადასხვა ადამიანთან და სხვადასხვა პერიოდში სრულიად განსხვავებულ ფორმებს იღებს.

ნორმაში სექსუალური აქტივობა მოიცავს სექსუალურ აგზნებას და მას მოყოლილ ფიზიოლოგიურ ცვლილებებს - გულისცემის აჩქარებას, სისხლის მიმოქცევის გადანაწილებას, კუნთოვან ტონუსს. ზოგში ეს მკვეთრადაა გამოხატული, ზოგში კი თითქმის შეუმჩნეველია. მიზნად ჩვეულებრივ ორგაზმის მიღწევა ითვლება, თუმცა სექსუალურ აქტივობაში მოიაზრება ისეთი ქცევებიც, როგორიცაა მოხიბვლის მცდელობა, ფლირტი, პეტინგი, ურთიერთობის აშენება და ერთობლივი მომავლის დაგეგმვა.

სამი ასპექტი

ბიოლოგიური ასპექტი რეპროდუქციული მექანიზმის ჩართვას გულისხმობს - იმ ძლიერ ლიბიდოს, რომელიც თითქმის ყველა ცოცხალ ორგანიზმში გვხვდება. ნებისმიერი ტიპის სექსუალური კავშირი საბოლოო ჯამში ამ ფაქტორის მოქმედების შედეგია.

ემოციური ასპექტი მოიცავს იმ განცდების ჯამს, რომლებიც ახლო ინტერპერსონალური ურთიერთობისას ყალიბდება და პარტნიორებს შორის დროთა განმავლობაში გროვდება. სწორედ ეს ფენა განასხვავებს ერთმანეთისგან ორ ტექნიკურად იდენტურ აქტს.

ფიზიკური ასპექტი კი გულისხმობს იმ სამედიცინო მდგომარეობებს, რომლებიც სექსუალურ ქცევაზე ფიზიოლოგიური, ფსიქოლოგიური ან სოციალური გზით მოქმედებს - ჰორმონული დარღვევებიდან ქრონიკულ ტკივილამდე.

ტიპები

აქტში შეიძლება მონაწილეობდეს ერთი ადამიანი (მასტურბაცია) ან ორი: კოიტუსი, როცა პენისი სასქესო არხში შედის, ორალური სექსი, ანალური სექსი, ორმხრივი მასტურბაცია. კავშირი შეიძლება იყოს საპირისპირო ან ერთი და იმავე სქესის წარმომადგენლებს შორის. როცა ორზე მეტი მონაწილეა, ამას ჯგუფური სექსი ეწოდება. ავტოეროტიზმი კი სექსუალური სტიმულაციისთვის სხვადასხვა საგნის გამოყენებას გულისხმობს.

დაყოფა შესაძლებელია მონაწილეთა სქესისა და ორიენტაციის მიხედვით, ასევე ურთიერთობის ფორმის მიხედვით: ქორწინება, ინტიმური კავშირი, შემთხვევითი პარტნიორი ან ანონიმური პარტნიორი. კიდევ ერთი ღერძი კონვენციური და ალტერნატიული სექსია - მეორეში მოიაზრება ფეტიშიზმი, სადომაზოხიზმი და მისთანანი.

მორალური და სამართლებრივი მხარე

ზოგიერთ კულტურაში სექსუალური აქტივობა მისაღებია მხოლოდ ქორწინების ფარგლებში. თუმცა ქორწინებამდე და ქორწინების გარეთ სექსი პრაქტიკულად უნივერსალურია - ის ყველა საზოგადოებაში გვხვდება, მიუხედავად დეკლარირებული ნორმებისა.

ისიც ფაქტია, რომ ეს უნივერსალური ქცევებიც კი ზოგ ქვეყანაში კანონით ისჯება, ზოგან კი მხოლოდ საზოგადოებრივი ნორმის დარღვევად ითვლება. სექსუალური აქტივობა შეიძლება იყოს ნებაყოფლობითი ან ძალადობრივი, კანონიერი ან უკანონო, სოციალურად მისაღები ან მიუღებელი. ერთი ზღვარი კი კულტურის მიღმაა: თანხმობის გარეშე არცერთი ფორმა არ არის სექსუალური აქტივობა - ის ძალადობაა.

რატომ

მიზეზები მრავალფეროვანია, მაგრამ მთავარი მაინც სიამოვნებაა, რომლის მწვერვალიც ორგაზმია. ეროტიული სიამოვნების წყარო შეიძლება იყოს პეტინგი, ფლირტი, ფეტიში, სადომაზოხისტური პრაქტიკები და სხვა.

ადამიანები ძირითადად იმის მიმართ ავლენენ სექსუალურ აქტივობას, ვინც მათში ვნებას იწვევს. თუმცა მოტივი ყოველთვის სურვილი არ არის - ხანდახან ეს პარტნიორისთვის სიამოვნების მინიჭების სურვილია, ხანდახან სიახლოვის აღდგენის მცდელობა, ხანდახან კი მოვალეობის განცდა. სწორედ ეს უკანასკნელი ღირს გადამოწმებად: სისტემატური „აუცილებლობით" სექსი წყვილში ჩვეულებრივ სხვა, გაუხმოვანებელი პრობლემის სიმპტომია.

სიხშირე

მაჩვენებელი კვირაში ნულიდან 15-20-მდე მერყეობს. ამერიკაში დაქორწინებულ წყვილებში საშუალო სიხშირე კვირაში 2-3-ჯერაა. Kinsey Institute-ის მონაცემებით, 18-29 წლის ასაკში სექსუალური აქტივობა წელიწადში საშუალოდ 112-ჯერ ხდება, 30-39 წლის ასაკში 86-ჯერ, 40-49 წლისებში კი დაახლოებით 69-ჯერ.

ეს ციფრები საორიენტაციოა და არა სტანდარტი. სიხშირე დამოკიდებულია ურთიერთობის ხანგრძლივობაზე, დატვირთვაზე, ჯანმრთელობაზე და უბრალოდ ტემპერამენტზე. კვლევებიც აჩვენებს, რომ კმაყოფილება სიხშირესთან სუსტად კორელირებს - ბევრად მეტს განსაზღვრავს ის, რამდენად ემთხვევა წყვილში ორივე პარტნიორის მოლოდინი.