პენისის გაზრდის მსურველ მამაკაცთა რიცხვი მართლაც დიდია და მოთხოვნის კვალდაკვალ თავად მეთოდებიც გამრავალფეროვნდა და დაიხვეწა. საერთო ჯამში ისინი სამ ჯგუფად იყოფა: ვაკუუმური, ტრაქციული და ქირურგიული.

ერთი დათქმა თავიდანვე: უროლოგიური კვლევების მიხედვით, ამ პროცედურებით დაინტერესებულ მამაკაცთა უმრავლესობას სინამდვილეში სრულიად ნორმალური ზომა აქვს. სწორედ ამიტომ სერიოზული კლინიკები ოპერაციამდე ფსიქოლოგიურ შეფასებასაც ატარებენ - ხშირად პრობლემა ანატომიაში კი არა, აღქმაშია.

ვაკუუმური მეთოდი

ეს არაქირურგიული მიდგომაა, რომელიც პენისის ხანგრძლივ და თანდათანობით დაგრძელებას გულისხმობს. ცნობილია ვაკუუმ-ტუმბოსა და ჰიპერემიზაციის სახელითაც.

ტუმბო არსებობს როგორც ხელით სამართავი, ისე კომპიუტერიზებული. პენისი თავსდება მილში, სადაც მის ირგვლივ უარყოფითი წნევა იქმნება და სისხლის მიმოქცევა ძლიერდება. კურსი, როგორც წესი, ერთ წელზეა გათვლილი: პირველი 16 კვირა სეანსები ყოველდღიურია, შემდეგ სამ დღეში ერთხელ. თითო სეანსი დაახლოებით 30 წუთი გრძელდება.

კვლევებმა აჩვენა, რომ პაციენტებს, რომლებმაც ინსტრუქცია ზუსტად შეასრულეს, პენისი წელიწადში დაახლოებით 3 სმ-ით დაუგრძელდათ, ერექციის ხარისხი კი უცვლელი დარჩა. აქვე უნდა ითქვას, რომ ასეთი კვლევების ნიმუშები მცირეა და შედეგები მნიშვნელოვნად ვარირებს. ვაკუუმ-ტუმბოს, სხვათა შორის, დამოუკიდებელი სამედიცინო ღირებულებაც აქვს - ის ერექტიული დისფუნქციის მკურნალობის აღიარებული საშუალებაა.

ტრაქციული მეთოდი

არაინვაზიური მეთოდია და ქსოვილების გაჭიმვის პრინციპს ეფუძნება. თუ სხეულის გარკვეულ ნაწილებს - თითებს, ყურის ნიჟარებს, ტუჩებს, კისერს - მუდმივად გაჭიმულ მდგომარეობაში ვამყოფებთ, იქ არსებული უჯრედები გამრავლებას იწყებს და ქსოვილი ზომაში იზრდება. ეს იგივე პრინციპია, რომელსაც ორთოპედიაში ძვლის დასაგრძელებლად იყენებენ.

ამისთვის არსებობს სპეციალური ხელსაწყოები - ექსტენდერები, ძირითადად სილიკონისგან, დაახლოებით 900-1800 გრამი წევის ძალით. ისინი მარტივი გამოსაყენებელია და ტანსაცმელში არ ჩანს. ეფექტისთვის ტრაქცია ყოველდღიურად, დღეში 8 საათი, 12-20 კვირის განმავლობაში უნდა ხდებოდეს.

გამოყენებისას შესაძლოა მტკივნეულობა აღინიშნოს. მაქსიმალური ნამატი, რაც ექსტენდერით დაფიქსირდა, 2,5-3 სმ-ია. მნიშვნელოვანია, რომ წევის ძალა და ტარების დრო ინსტრუქციას არ აღემატებოდეს - ჭარბი ტრაქცია სისხლის მიმოქცევას აფერხებს და ქსოვილს აზიანებს, ანუ საწინააღმდეგო შედეგს იძლევა.

ექსტენდერების ყველაზე მაღალი ეფექტურობა ქირურგიული ჩარევის შემდგომ, პოსტოპერაციულ პერიოდში ფიქსირდება.

ქირურგიული მეთოდები

პენისის დაგრძელების პირველი ოპერაცია 1990 წელს ჩინელმა ქირურგმა ლონგ დაო-ჩაომ ჩაატარა. ეს იყო ლიგამენტოტომია: იკვეთება საკიდი იოგი და ხდება მღვიმოვანი სხეულების მობილიზაცია ფიქსაციის წერტილების შეცვლით. მნიშვნელოვანია გვესმოდეს, რომ ეს ოპერაცია ორგანოს ფაქტობრივ სიგრძეს კი არ ზრდის, არამედ სხეულში „დამალულ" ნაწილს გამოაქვს გარეთ.

ყველაზე ეფექტურად ლიგამენტოტომიისა და ექსტენდერის კომბინაცია ითვლება, როცა ხელსაწყო პოსტოპერაციულ პერიოდში გამოიყენება. ასეთი კომბინირებული მიდგომა 2-5 სმ-მდე მატებას იძლევა.

უკანასკნელ წლებში ლიგამენტოტომია დაიხვეწა და დღეს სათესლე პარკის მხრიდან კეთდება. ამან ოპერაციის ხანგრძლივობა 1-1,5 საათიდან 10-15 წუთამდე შეამცირა. დამატებითი უპირატესობა ისაა, რომ ბოქვენის მიდამო აღარ იკვეთება და თვალსაჩინო ნაწიბური არ რჩება - სათესლე პარკზე განაკვეთი კი პრაქტიკულად შეუმჩნევლად ხორცდება.

ნებისმიერი ჩარევის დაწყებამდე ერთი წესი მოქმედებს: მეთოდი უროლოგმა უნდა შეარჩიოს კონკრეტული ანატომიის შეფასების შემდეგ. ინტერნეტში შეძენილი ხელსაწყოები და თვითნებური კურსები ყველაზე ხშირად სწორედ იმას აზიანებს, რისი გაუმჯობესებაც სურთ.