ანალური სექსი (ლათ. anus - რგოლი, უკანა გასავალი) სქესობრივი აქტის ის ფორმაა, როცა სასქესო ასო ან ფალოიმიტატორი ანალურ ხვრელში შეჰყავთ.

ეს პრაქტიკა კაცობრიობის განვითარების ადრეულ ეტაპზეც გვხვდება. არქეოლოგიური გათხრებისას აღმოჩენილია არაერთი ამფორა შესაბამისი გამოსახულებით, განსაკუთრებით ძველბერძნულ კულტურაში. ფოტოგრაფიისა და კინოს განვითარებასთან ერთად კი ანალური სექსი პორნოგრაფიაში ერთ-ერთ ყველაზე ხშირად წარმოდგენილ ფორმად იქცა - რაც, სხვათა შორის, მისი გავრცელების რეალურ სტატისტიკას მნიშვნელოვნად აჭარბებს.

რატომ მიმართავენ

ანალურ სექსს მიმართავენ მაშინ, როცა ვაგინალური შეუძლებელია ან არასასურველია: მენსტრუაციის, ორსულობის, მშობიარობის შემდგომი პერიოდის, საშოს დაავადებების ან განვითარების ანომალიების დროს, ასევე დაორსულების შიშისა და საქალწულე აპკის შენარჩუნების მოტივით. აქვე უნდა ითქვას, რომ ეს უკანასკნელი მოტივაცია მოჩვენებით უსაფრთხოებას ქმნის - ინფექციის რისკი ანალური სექსის დროს არა თუ მცირდება, არამედ იზრდება.

მეორე დიდი მოტივი უბრალოდ შეგრძნებების გამძაფრებაა. ანალური სექსი ასევე გავრცელებულია მამაკაცებს შორის, ხოლო ზოგიერთ იზოლირებულ გარემოში, მაგალითად სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში, ის სექსუალური ურთიერთობის გარდა იერარქიის შენარჩუნების ინსტრუმენტადაც გამოიყენება.

ფიზიოლოგია

ანუსის ზონა მდიდარია ნერვული დაბოლოებებით და მკვლევართა ნაწილი მას სრულფასოვან ეროგენულ ზონად მიიჩნევს - შესაბამისად, მისი სტიმულაცია სექსუალურ აგზნებას იწვევს.

მამრობითი სქესის მიმღებ პარტნიორს აღენიშნება ზეწოლა წინამდებარე ჯირკვალზე, რაც დამატებით სტიმულაციას და ორგაზმს იწვევს. ქალებში კი, გარკვეულ პოზებში, ხდება ზემოქმედება G-წერტილზე თხელი ძგიდის გავლით, რაც ასევე სიამოვნების წყაროა. აქტიური პარტნიორისთვის შეგრძნება უფრო ინტენსიურია, ვიდრე ვაგინალური აქტისას, რადგან ანალური სფინქტერის მოჭერა საშოს კუნთების მოჭერაზე გაცილებით ძლიერია.

პარტნიორებს პირობითად აქტიურად და პასიურად ყოფენ, თუმცა ეს ტერმინები მხოლოდ როლს აღწერს და არა ჩართულობის ხარისხს - ტემპს რეალურად მიმღები პარტნიორი უნდა განსაზღვრავდეს.

რისკები

ტკივილი და უსიამოვნო შეგრძნებები ჩნდება მაშინ, როცა სფინქტერი არასაკმარისად მოდუნებულია ან შეყვანა ძალიან სწრაფად ხდება. ანორექტალური დისფუნქციის კუთხით შედეგები ერთნაირია იმის მიუხედავად, ნებაყოფლობითი იყო აქტი თუ ძალადობრივი.

ხშირი და უხეში პრაქტიკის შედეგად შესაძლოა განვითარდეს ანალური ინკონტინენცია - სფინქტერის უკმარისობა და დეფეკაციის კონტროლის სრული ან ნაწილობრივი დაკარგვა, თანმხლები ქავილით. ასევე ხდება ჰემოროიდული კვანძების გადიდება, ანალური ნახეთქისა და სისხლდენის განვითარება.

ცალკე დგას ინფექციები. სწორი ნაწლავის ლორწოვანი გაცილებით თხელია, ვიდრე საშოსი, და ადვილად ზიანდება - სწორედ ამიტომ აივ-ინფექციის გადაცემის რისკი ანალური სექსის დროს ყველა სხვა ფორმაზე მაღალია. იმავე გზით გადადის სიფილისი, ჰეპატიტები, გონორეა, ტრიქომონიაზი და სხვა.

რას უნდა მიაქციო ყურადღება

უკანა გასავლის სიმსივნის ან ნახეთქის არსებობისას ანალურ სექსს თავი უნდა აარიდო. აქტის დროს პარტნიორთან მუდმივი სიტყვიერი კავშირი უნდა გქონდეს, რომ ტკივილის გაჩენისთანავე შეწყვიტო.

ინფექციების პრევენციისთვის პრეზერვატივი სავალდებულოა. ნაწლავის მიკროფლორა, მაგალითად ნაწლავის ჩხირი, ანთებით დაავადებებს იწვევს როგორც ურეთრაში, ისე საშოში - ამიტომ ანალურიდან ვაგინალურ აქტზე გადასვლისას პრეზერვატივი აუცილებლად უნდა შეიცვალოს. იგივე ეხება სექს-სათამაშოებსაც.

ლუბრიკანტი უხვად უნდა გამოიყენო, რადგან სწორ ნაწლავს ბუნებრივი ნესტი არ გამოეყოფა. პრეზერვატივთან ერთად მხოლოდ წყალზე ან სილიკონზე დაფუძნებული საცხი გამოდგება - ვაზელინი და სხვა ცხიმოვანი საშუალებები ლატექსს შლის. პენისის დიდი ზომის შემთხვევაში სასურველია შემზღუდავი რგოლის გამოყენება, რომელიც შეღწევის სიღრმეს აკონტროლებს.

აქტის წინ სასურველია სწორი ნაწლავის გასუფთავება თბილი წყლის ოყნით, თუმცა ამის ხშირად და აგრესიულად გაკეთება საზიანოა - ლორწოვანი ზიანდება და ინფექციისადმი მოწყვლადი ხდება. და ბოლოს: სისხლდენა, რომელიც აქტის შემდეგაც გრძელდება, ექიმთან მისვლის საფუძველია და არა მოსალოდნელი ნორმა.