ამ ისტორიას ამდგარზე ვწერ

შაბათი ღამე

გრილი, ქარიანი შაბათია. არც დღეს გაქვს სამსახური, არც ხვალ. საათობით უყურებ ტელევიზორს და ტელეფონს სქროლავ, სანამ არ დაღამდება, მაგრამ ძილი საერთოდ არ გერევა და უბრალოდ საშინლად მოწყენილი ხარ.

ასე რომ, გადაწყვეტ, უახლოეს ბარში ჩახვიდე - თუმცა დიდი მსმელი და გამტრაკებელი არასოდეს ყოფილხარ.

შედიხარ, პატარა სასმელს უკვეთავ, მაგიდას მიაშურებ და ნელ-ნელა წრუპავ. ჭიქა მალე იცლება. დგები, რომ მეორე ჭიქას იღებ - და სწორედ ამ დროს შემოდის ის.

ლამაზი ნაშაა. მაკიაჟი აჩეჩილი აქვს, წითელი კაბა კი ისეთი, თითქოს ამ საღამომ უკვე კარგად გათელა. უკან ჯდები.

კოქტეილს უკვეთავს, მაგიდასთან მიდის და პირველ ნახევარს ერთი ამოსუნთქვით ასრულებს. მერე მეორეს უკვეთავს - და ამაზე უკვე ბევრად მეტ დროს ხარჯავს.

გადაწყვეტ, მასთან მიხვიდე და ჰკითხო, რა ხდება.

თვალები ცრემლით ევსება და შენ შეშფოთდები. გეუბნება, რომ შეყვარებულს სიურპრიზს უკეთებდა, მაგრამ ღალატში წაასწრო - და აქ ამიტომ აღმოჩნდა.

კიდევ ერთის შეკვეთას აპირებს, მაგრამ შენ ასწრებ: მისთვის ერთი სასმელი, შენთვის წყალი. და, სხვათა შორის, მისთვისაც ერთი ჭიქა წყალი — გვერდით რომ ედგას.

— ეს რა არის? - გეკითხება.

— დაზღვევა, - პასუხობ. - შენი ისტორია გრძელი ჩანს. ბოლომდე მინდა მოვისმინო.

იცინის. ალბათ პირველად ამ საღამოს.

და ლაპარაკობს. სულ უფრო ღრმად და ღრმად შედის საკუთარ ცხოვრებაში, შენ კი უყურებ მის სახეს და დროდადრო ამბობ „აჰა…", კითხვებს უსვამ, ჭიქას წყალს უვსებ. საკმაოდ მთვრალია იმისთვის, რომ გულახდილი იყოს, და საკმაოდ ფხიზელი იმისთვის, რომ ზუსტად იცოდეს, რას ამბობს.

ერთ მომენტში ცივა.

— მანქანაში გადავიდეთ? — ეკითხები. — გათბობა მაქვს.

— თუ ისევ მისმენ — კი.

კიდევ თხუთმეტიოდე წუთი ლაპარაკობს და შენ ხვდები, რომ მისი სილამაზე უკვე სადღაც ღრმად ჩაგესახლა.

მერე ვეღარ უძლებ.

— მოიცა, — ეუბნები. — პირთან რაღაც გაქვს.

თითს უახლოვებ.

— ჰმ. მგონი, პირში შეგივიდა.

გიყურებს. ერთი წამი. მერე თვალებს ჭუტავს და ისე ხსნის პირს, თითქოს ექიმთან იჯდეს.

თითს შეუყოფ, სწრაფად შემოატარებ და გამოიღებ.

— არაფერი ჩანს, — ამბობ და თითს ილოკავ. გემრიელია.

— ეს ყველაზე უაზრო დაკერვის ხერხია, რაც კაცისგან მსმენია, — ამბობს.

— მუშაობს?

— ჯერჯერობით.

— მაშინ კიდევ ერთი შემიძლია?

პასუხის ნაცვლად თვითონ იხრება შენსკენ.

პირველი კოცნა მოკლეა და ორივე იცინის. მეორე უკვე აღარაა მოკლე. მისი ხელი შენს კისერზეა, შენი - მის თმაში, და მანქანის შუშები ნელ-ნელა ინისლება.

— უკან? — ჩაგჩურჩულებს.

— დარწმუნებული ხარ? — ეკითხები. — მართლა.

— შენზე ფხიზელი ვარ, — ამბობს. — დიახ.

უკანა სავარძელზე გადადიხართ. წითელმა კაბამ, რომელმაც ისედაც ბევრს გაუძლო ამ საღამოს, საბოლოოდ ნებდება. ის იცინის, შენ იცინი, ვიღაცის იდაყვი ვიღაცის ნეკნებში ხვდება და მერე უკვე აღარავის აინტერესებს.

პრეზერვატივზე ის შეგახსენებს, შენ კი უკვე ხელი გაქვს ჯიბეში.

მერე დიდხანს წევხართ, ორთქლში, გაშლილ სავარძელზე, და ის კვლავ ლაპარაკობს - ახლა უკვე რაღაც სულ სისულელეზე. შენ კი ისევ უსმენ.

როცა ტანსაცმელს იცვამთ, აცნობიერებ, რომ იმედი გაქვს, ნომერი მაინც გკითხოს.

გკითხავს.

მორალი: ალკოჰოლს არაფერი შუაში — ის, ვინც ბოლომდე მოგისმენს, გაცილებით საშიშია.